Af en toe moet je eens even een theater bezoeken. Dat heb ik dan ook maar weer eens gedaan, om precies te zijn voor de musical "Love me just a little bit more". Voor wie die niet kent, het is een om liedjes van de legendarische meidengroep de Dolly Dots heen gebouwd verhaal over schooldagen en verliefdheid. Nou leef ik zelf nog in de jaren '80, dus ik was bij voorbaat al enthousiast, en ik moet zeggen, het is allemaal heel aardig gedaan.
Het verhaal is weliswaar nauwelijks opzienbarend te noemen en erg voorspelbaar, maar de kleding, grappen en liedjes vergoedden alles. Voor mensen die de jaren '80 bewust hebben meegemaakt was het een 'feest der herkenning'. En met Linda Wagenmakers in een hoofdrol kon er eigenlijk ook niet veel fout gaan.
Was het dus perfect? Nee. Niet iedereen die meedeed was even goed bij stem (je kunt zeggen wat je wilt, maar Froukje de Both is geen zangeres) en verder werd mijn plezier licht vergald door mensen die achter mij zaten in de zaal, van die lui die gaan zitten fluisteren en praten. Dan krijg je de neiging je om te draaien en te zeggen: ""Hou je mond nu eindelijk eens! Als je wilt praten, was dan thuis gebleven!", maar dat doe je dan toch weer niet. (Alhoewel ik er misschien veel mensen een plezier mee had gedaan)
Na afloop was er, vanzelfsprekend haast, een inzameling voor Azie, waardoor ik nog uiteindelijk vlak langs Froukje de Both liep. Op dat moment dacht ik dat ik misschien een exemplaar van dat mannenblad waar ze niet zo lang geleden instond bij me had moeten hebben. Dan had ze dat kunnen signeren en hadden we het kunnen veilen voor giro 555. Maar ja, goede ideeen komen vaak te laat.